Coś mi tu śmierdzi. W ogóle jakim prawem szpital wydał dziecko babce skoro raz- jesteś pełnoletnia, dwa- nie jesteś ubezwłasnowolniona? Przecież na to są paragrafy i teraz to szpital powinien mieć problemy. Po za tym babka przecież nie jest prawnym opiekunem dziecka, więc to zakrawa o uprowadzenie czyż nie?

I dlatego mówie, że nikt tak naprawdę nic nie wie.

Ciekawam swoją drogą jak o tej sytuacji wypowiedziałaby się druga strona zainteresowana, czyli pan mąż.

Tu, niestety, należało zamiast psychologów wołać prawników. I mam nadzieję, że obecnie idziesz tą drogą.

Dokładnie, z całym szacunkiem dla psychologów, ale nie oni tu byli potrzebni, a prawnicy.

Analizując sytuację. Gdy by moja mama mi odebrała dzieci tylko z powodu tego, że nie widzę to:
1. Zerwała bym z nią wszelakie kontakty i więzi. Po kolejne zakaz zbliżania się. Po trzecie wyparła bym się jej w sądzie. To jest paranoja jak nie którzy rodzice postępują z swoimi niepełnosprawnymi dziećmi robiąc z nich kaleki życiowe.

Co do rodziców przyszłych dorosłych niepełnosprawnych to oni robią z nas kaleki a później przychodzi co do czego to mają się do czegoś doczepić. Masakra.

Albo dołączają się z wielkim rykiem do protestów rodziców niepełnosprawnych, któzy pomocy potrzebują 100 razy bardziej, niż rodzice niewidomego. To znaczy byłoby tak, gdyby sami ci rodzice zauważyli, że ich dziecko stać na to, żeby nie musiało zawsze być od nich zależne.

Popieram, aczkolwiek do sądu bym nie szedł. Szkoda czasu, zdrowia i nerwów.
--Cytat (anitek):
Analizując sytuację. Gdy by moja mama mi odebrała dzieci tylko z powodu tego, że nie widzę to:
1. Zerwała bym z nią wszelakie kontakty i więzi. Po kolejne zakaz zbliżania się. Po trzecie wyparła bym się jej w sądzie. To jest paranoja jak nie którzy rodzice postępują z swoimi niepełnosprawnymi dziećmi robiąc z nich kaleki życiowe.

--Koniec cytatu

Ja wiem... Jakiś sądowy zakaz zbliżania się to można by ogarnąć w skrajnym wypadku.

Wystarczy wyprowadzić się kilkaset kilometrów. Komuby się chciało jeździć, tym bardziej jeśli nie powiesz gdzie mieszkasz?

Wyprowadzić się. Jak to dumnie brzmi. Weź pod uwagę, że są niekiedy kwestie znacznie utrudniające takie ruchy, choćby praca, którą wszak niełatwo znaleźć, a bez pracy dziecka się nie utrzyma.

można pracować zdalnie i da radę.

Zależy, co to za praca. Niestety większość tego typu stanowisk to przyczepka na kilka miesięcy za minimalną średnią krajową. Dziecko z tego nie wyżyje.
--Cytat (ewelinka):
można pracować zdalnie i da radę.

--Koniec cytatu

ja pracowałam i pobierałam macieżyński, więc finansowo stałam i stoję w porządku, a mąż też pracował i miał rętę rodzinną.

Julitka minimalną średnią:D? Albo jedno, albo drugie :)

mieszkania też nie wynajmowałam, bo miałam swoje

Sorry, masz rację! :)
#CzłowiekOPoranku
--Cytat (siwy4don):
Julitka minimalną średnią:D? Albo jedno, albo drugie :)

--Koniec cytatu

To teraz można zacząć się zastanawiać dlaczego autorka wątku nie wyprowadziła się gdzieś dalej będąc jeszcze w ciąży? No bo skoro

Proszę, nie oceniajmy z góry sytuacji.
Och, do tego nasze środowisko ma szczególne predyspozycje.