Co podoba się Wam w sobie?

cóż za skromność.

Tak, jak Enrike Iglesias.
--Cytat (djkrissu):
A we mnie podoba mi się wszystko. Wszak jestem boski no nie? :D

--Koniec cytatu

Lubię swój głos, inteligencję i poczucie humoru. Mam zdolności językowe i organizacyjne. Potrafię logicznie myśleć i w razie problemu uparcie szukam nietuzinkowego rozwiązania, jeśli te sztampowe mnie nie satysfakcjonują. Bardzo doceniam swoją szczerość. Nie walę wszystkiego prosto z mostu i nauczyłam się odrobiny dyplomacji, ale, jak to dzisiaj ujęła pewna koleżanka, nigdy nie powiem tego, czego nie myślę. Podoba mi się też w sobie to, że zdobyłam niezłą sprawność wokalną i że świetnie umiem opanować mimikę na scenie. Wiem o tym ostatnim, bo kilka razy po występie komuś tłumaczyłam, że byłam zestresowana lub że coś poszło nie tak i zawsze słyszałam odpowiedź, że niebyło tego widać na mojej twarzy.

A ja jeszcze do mojej listy dołączam pewną cechę - obiektywizm.
Potrafię docenić dobrze wykonaną pracę i powiedzieć to osobie, za którą nie koniecznie przepadam. Tak samo w drugą stronę, nawet jeśli ktoś mi jest bliski potrafię dostrzec w nim niedociągnięcia jakbym zauważyła, że zrobił coś źle wolałabym mu powiedzieć o tym w 4 uszy niż czekać, aż to zrobi ktoś inny nie koniecznie w sposób życzliwy.

Spośród moich zalet mogę wymienić to, że jestem lojalną przyjaciółką, potrafię uważnie słuchać innych ludzi i dotrzymywać słowa. Nigdy nie zdradzam powierzonych mi sekretów. Jestem punktualna, odpowiedzialna. Mam dobrą pamięć i dosyć szeroką wiedzę ogólną. Mam pokojowe nastawienie do ludzi, jestem tolerancyjna. Poza tym mam dobrą figurę i ładne dłonie. No... to już się chyba dosyć nachwaliłam :lol:

@ Moni, a tobie co się w tobie podoba, bo nie znalazłam Twojej odpowiedzi na zadane przez ciebie pytanie? Ciekawa jestem, czy cenisz w sobie te same cechy, które ja w tobie cenię :)

Ach, jeszcze jedno... Podoba mi się we mnie to, że nie mylą mi się prawo i lewo XD

Na pewno w Tobie podoba mi się to wszystko, o czym napisałaś i jeszcze sporo więcej :D

Nie pisałam tutaj o sobie, bo wiesz... trochę się boję, że jak opiszę wszystko, co w sobie lubię, to się nie uwolnię od wielbicieli :)

A takna serio, to cieszę się, że można mnie zaliczyć do osób inteligentnych, że umiem doceniać, co mam, że potrafię rozkoszować się małymi rzeczami, że mimo swoich obserwacji i doświadczeń zachowałam dużą wrażliwość. Bez względu na wiek czuję się ciągle młodo, nie segreguję i nie dyskryminuję ludzi, mam w sobie dużo ciepła, które chętnie oferuję innym, ale tu musi zaistnieć jakaś bliskość. Bardzo lubię w sobie to, że udało mi się uwolnić od kompleksów i nie zadręczam nimi innych. Jestem ciekawa świata i staram się pomagać, jeśli mogę. Fajnie, że nigdy nie poznałam uczucia zawiści ani nienawiści. To tak na szybko. Żeby Was nie zanudzić :D

Zostałam wywołana do tablicy ;) Więc się wypowiadam.

Lubię w sobie to, że potrafię cieszyć się z małych rzeczy. :) Takich naprawdę drobiazgów, które sprawiają mi przyjemność. I lubię w sobie... swój egoizm! Najpierw ja, potem inni. Wychodzę z założenia, że jeśli mam choć uszczęśliwiać innych, to najpierw sama muszę być szczęśliwa.

Nie mam w sobie „genu pokutnicy.” Jeśli na przykład nie będzie mi się podobało zrobienie czegoś, co robią i robili wszyscy przez wieki, to po prostu, o ile będzie to możliwe, tego nie zrobię, zamiast z pokorą znosić swój ciężki los. Cenie pokorę, ale myślę też, że pokorą nie jest godzenie się na to co jest bez walki, jeśli to, co jest, nam nie odpowiada, a my możemy to zmienić.

Podoba mi się w sobie to, że czasami powiem coś mądrego. :D Albo takiego, o czym wiem, że podoba się i mnie, i innym.

Co do robienia tego co robią inni, lub bo tak trzeba to pełna zgoda.

Co mi się podoba w mnie?
Hmmm prawie nic mi się nie podoba. Podoba mi się tylko to, że jestem szczupły i po mimo swoich 17 lat ważę ciut ponad 40kg. Fajnie być szczupłym, pewnie o wiele gorzej czółbym się gdybym byłgruby.
Odnośnie tego co mi się niepodoba. Mógłbym być bardziej ogarnięty, bo czasami wychodzę na głupka przy innych i ostatnimi czasy mam tak, że jak z kimś rozmawiam, to rozmowa się nie klei, nie wiem czy to jest spowodowane, ale to zależy chyba od mojego humoru.
Pozatym nie potrafię się skupić na rzeczy, której nie lubię robić, np na nauce. Nie no bez przesady samych pałnie mam, ale popprostu niektóe pokusy są silniejsze ode mnie i ja im łatwo ulegam.
Jest jeszcze tego więcej, ale nie chcę się tu użalać nad sobą, bo to nie o to chodzi.
Podsumowywując cała moja osobowość mi się nie podoba. Próbuje jakość temu zaradzić i czasami wychodzi lepiej, czasami gorzej.


Użytkownik DJGraco edytował ten post 12.02.2020, 19:01

Tzn chodzi mi bardziej też o to, że mam złe mnie manie o niektórych osobach i źle odbieram ich interpretacje. Oni chcą dobrze, a wychodzi źle. I tak jak mi się wydawało, że moja obecna klasa jest zła tak też się okazało, że źle intepretowałem ich zachowania.
Może jest to spowodowane tak, jak byłem traktowany w gimnazjum. Byłem traktowany jak powietrze, prawie żadna osoba z mojej byłej klasy ze mną nie rozmawiała, owszem trochę kolegów miałem, ale sidzziałem jak ten kołek sam na korytarzu i chyba od tąd zaczęły się zgrzyty jeśli chodzi o kontakty społeczne. Bo może z jedną osobą to ja potrafię rozmawiać, tak w grupie kompletnie się nie mogę odnaleźć.
Naszczęście to się zmienia, i mam nadzieję, że będzie lepiej.

Nie, jesteś chudy, mega chudy. Nie wiem ile masz wzrostu, ale jeśli masz 17 lat i ważysz 40 kg to brzmi to strasznie.
--Cytat (DJGraco):
Co mi się podoba w mnie?
Hmmm prawie nic mi się nie podoba. Podoba mi się tylko to, że jestem szczupły i po mimo swoich 17 lat ważę ciut ponad 40kg. Fajnie być szczupłym, pewnie o wiele gorzej czółbym się gdybym byłgruby.
Odnośnie tego co mi się niepodoba. Mógłbym być bardziej ogarnięty, bo czasami wychodzę na głupka przy innych i ostatnimi czasy mam tak, że jak z kimś rozmawiam, to rozmowa się nie klei, nie wiem czy to jest spowodowane, ale to zależy chyba od mojego humoru.
Pozatym nie potrafię się skupić na rzeczy, której nie lubię robić, np na nauce. Nie no bez przesady samych pałnie mam, ale popprostu niektóe pokusy są silniejsze ode mnie i ja im łatwo ulegam.
Jest jeszcze tego więcej, ale nie chcę się tu użalać nad sobą, bo to nie o to chodzi.
Podsumowywując cała moja osobowość mi się nie podoba. Próbuje jakość temu zaradzić i czasami wychodzi lepiej, czasami gorzej.


Użytkownik DJGraco edytował ten post 12.02.2020, 19:01

--Koniec cytatu

Ja mam 164 CM wzzrostu.

To i tak jesteś strasznie chudy.

No nie wiem? Zobaczmy się kiedyś to sam ocenisz. Ale czuję się świetnie, nie mam żadnych problemów przez to i nigdy ani razu nogi czy ręki nie złamałem ani kostki nie skręciłem, a byłem bliski tego.

To najważniejsze, że ty się dobrze czujesz.
--Cytat (DJGraco):
No nie wiem? Zobaczmy się kiedyś to sam ocenisz. Ale czuję się świetnie, nie mam żadnych problemów przez to i nigdy ani razu nogi czy ręki nie złamałem ani kostki nie skręciłem, a byłem bliski tego.

--Koniec cytatu

Łe, nie wypowiedziałam się tu jeszcze? To pewnie przez to, ż próbuję się nie przechwalać i nie zawracać ludziom głowy swoją osobą, przynajmniej na piśmie. No właśnie - pismo. Podoba mi się, że potrafię pisać swoim własnym stylem. Poza tym, może wygląda to na głupotę i może idę w złym kierunku, ale specjalnie wyrażam się w taki, nie inny sposób. Pracuję wręcz nad swoim osobistym stylem wypowiedzi, oryginalnym słownictwem, łapię i przejmuję różne słówka, zwroty, potem wplatam i wykorzystuję je u siebie. Wychodzi z tego jakaś dziwna sieczka jak sądzę, ale cały czas pracuję i kształtuję ją bez przerwy, także może kiedyś wyjdzie z tych prób coś naprawdę godnego uwagi, przynajmniej w moim własnym mniemaniu. Poza tym jestem ładna - tak obiektywnie, patrząc na kanony naszej kultury, sorry very. Ale z drugiej strony też nie jestem w ogóle próżna na tym tle i to mówię szczerze. Traktuję to jako cechę, nie swój atut w życiu, bo po pierwsze - uroda się kiedyś skończy, a po drugie - istotniejsze jest dla mnie to, co każdy człowiek, w tym ja, ma w głowie czy może raczej, do zaoferowania. W gruncie rzeczy jestem optymistką. Nie raz czuję się ogólnie przygnębiona, zniechęcona i smętna, ale w gruncie rzeczy patrzę na świat i przyszłość w miarę przyjaźnie i optymistycznie właśnie. Apropo przyjaźnie - nawet ludzie wokół mówią, że nie należę do osób konfliktowych. Bo nie należę. Może mnie ktoś zirytować, ba, wkurwić nawet niemożebnie, ale nie znaczy to, że mam coś do niego osobiście. Za kłótniami w rzeczywistości też nie przepadam. Ponadto podoba mi się to, że jeśli ktoś chce mnie naprawdę poznać, to zwykle się przekonuje, że nie jestem taka zła, jak się na pierwszy rzut oka wydaje. Póki co dobrych kilku takich ludzi się znalazło. Poza tym podoba mi sie, jak którejś poprzedniczce, moje poczucie humoru. Czasem też umiem się odciąć tak ślicznie, gdy ktoś próbuje po mnie pocisnąć, żę jestem z siebie naprawdę dumna, tak samo jak z tego, że mogę się zaliczyć do inteligentnych. Z biegiem lat coraz mniej, ale jestem dość pojętna i mam nie najgorszą pamięć.
No, to już chyba starczy tego samochwalstwa. :) Nie sprawdzałam wszystkich komentarzy, ale coś czuję, że ten wpis będzie jednym z najdłuższych.