W temacie nie będę sięjuż wypowiadał, ale Elanor, jak już cośpiszesz to bądźkonsekwentna w tym co prezentujesz.

Elanor napisała:
Po pierwsze, nie mówiłam o kupowaniu rzeczy do mieszkań treningowych,

Elanor napisała:
...Na swoim, człowiek dostosowałby pod siebie, kupiłby sobie odpowiednie rzeczy

Jak to interpretować?
Tym bardziej, że mowa była o mieszkaniu treningowym, była i wciążjest.

Elanor, piszesz bardzo enigmatycznie. Wiele osób, na dobrą sprawę każdy może powiedzieć, że ma swoje powody, żeby mieszkać z rodzicami i nie chce przeprowadzać się do większego miasta.

Nie mówię o mieszkaniu z rodzicami, a o przeprowadzaniu się do większego miasta.
Tak, jedna z zacytowanych przez Łowcę moich wypowiedzi rzeczywiście była nieprecyzyjna. Miałam na myśli to, że mieszkając z rodzicami, nie dostosowuje się większości rzeczy pod siebie, tak, jakby robiło się to we własnym mieszkaniu, a co za tym idzie, do wielu czynności często się człowiek nie zabiera. W takim mieszkaniu treningowym można by je sobie przećwiczyć na spokojnie, bez tej presji, że przestawia się coś komuś do góry nogami.

Elanor, Pełna zgoda. Ja na dzień dzisiejszy, słysząc o domu treningowym miałbym jedno zastrzeżenie. Ta inicjatywa musiałaby być odgórnie kontrolowana. Chodzi o to, żeby nie doszło do jakiś nadużyć związanych z pełnieniem funkcji trenera czy instruktora. Bez tego rodzaju restrykcyjnych kontroli projekt nie ma najmniejszej racji bytu.

Hmm, skoro w przypadku innych niepełnosprawności jest stosowane takie rozwiązanie to chybanie dochodzi do nadużyć. Wiadomo, zawsze i wszędzie może do nich dojść, ale mam na myśli, że metoda takich mieszkań jest jakoś jest sprawdzona.

Chyba nie dochodzi? Oj =, Gadaczko. W takim razie Nie znasz chyba dokładnie naszego środowiska.

To jest jedyna kwestia, o którą obawiałbym się na dzień dzisiejszy. Sam w sobie pomysł jest dobrą inicjatywą, choć oczywiście ma swoje zalety i wady.

Wszystko ma swoje zalety i wady. Wszystko może się nie udać, jeśli ktoś się o to postara.
W każdym razie również uważam, że pomysł jest wart uwagi. Tyle, że dobrze by było skierować taką działalność - w ogóle jakąkolwiek działalność na rzecz osób niewidomych - na regiony, w których się jej praktycznie nie prowadzi.
Jak już wspominałam, nie może być tak, że wszystkim niewidomym będzie się mówić: "Przenieś się do Warszawy, bo tam się coś dla Was dzieje, u siebie nie usamodzielnisz się na pewno".

Środowisko środowiskiem, ale trzeba korzystać z osiągnięć ogółu. Jasne, że niepełnosprawność wzroku jest specyficzna, ale każda taka jest. W innych niepełnosprawnościach rodzice mają podobne obawy, a i sami zainteresowani wykazują postawy godzenia się na wszystko, walki, lenistwa, pracowitości itd.

Gadaczko, gratuluję optymizmu. Widzę, że postrzegasz naszą społeczność na sposób utopijny. Zgadzam się z Elanor a propos rejonizacji projektu. Powtórzę jednak, że propozycja może zdać egzamin wyłącznie w przypadku zewnętrznego pilotażu. W przeciwnym razie projekt nie ma sensu.

Rozwiń wypowiedź. Z jakiego powodu, twoim zdaniem postrzegam społeczność niewidomych w sposób utopijny?

Za chwilkę napiszę Ci prywatną wiadomość.

tak już w świecie jest, że w małych miastach człowiek się nie bardzo usamodzielni a napewno jest dużo trudniej o to. To tak samo jak praca powinna być wszędzie taksamo dostępna, jeszcze za takie samo wynagrodzenie i tak daleej. Trzeba mówić o rzeczach realnych a nie bujać w obłokach. W małych miastach jest mało niewidomych to kolejny kłopot. Może i lepiej się do więkrzego miasta wyprowadźić bo prynajmniej nie będzie się miało co dzień, albo co drógi kontroli ze strony rodźiców.
--Cytat (Elanor):
Wszystko ma swoje zalety i wady. Wszystko może się nie udać, jeśli ktoś się o to postara.
W każdym razie również uważam, że pomysł jest wart uwagi. Tyle, że dobrze by było skierować taką działalność - w ogóle jakąkolwiek działalność na rzecz osób niewidomych - na regiony, w których się jej praktycznie nie prowadzi.
Jak już wspominałam, nie może być tak, że wszystkim niewidomym będzie się mówić: "Przenieś się do Warszawy, bo tam się coś dla Was dzieje, u siebie nie usamodzielnisz się na pewno".

--Koniec cytatu

Ej, Dariusz, w zasadzie odnosząc się do jej wypowiedzi na privie, zabierasz inym możliwość zrozumienia o co Ci chodzi, odbierasz nam być może możliwość całkiem ciekawej dyskusji. Po co?

To prawda. Na privie mieliśmy interesującą dyskusję, a nie miała ona charakteru osobistego, więc mogła się toczyć w tym wątku.

Nie chciałem, żeby to zabrzmiało jak wycieczka osobista więc pisałem prywatnie. Gadaczko możesz oczywiście streścić o czym rozmawialiśmy.

Tylko niekażdy w tym ja lubi życie w mieście, ze względu na hałas, zgiełk, ciasne bloki czy cienkie ściany, przez które słychać nawet gdy sąsiad piernie i odwrotnie. Ja lubię przestrzeń i świerze powietrze, a zamiast kłótni pijanych sąsiadów wolę posłuchać śpiewu ptaków. I właśnie dlatego bym się nie zamienił.

To po pierwsze.
A po drugie, duże miasto naprawdę nie jest rozwiązaniem wszelkich problemów. Większe miasto, większe koszty wszelakie, nie czarujmy się. A możliwość odbywania tego rodzaju szkoleń powinna być przynajmniej w miastach wojewódzkich.

W miastach poszczególnych województw wydaje się najlepszym rozwiązaniem.

widzę tu jeszcze jeden problem o, którym chyba nie na pisałem. Itak prędzej czy później życie trzeba przenieść do więkrzego miasta bo tak naprawdę jeżeli to nie praca zdalna to tylko w takich miastach jest dla nas zatrudnienie i wtedy nikt nie mówi, że życie za drogie tylko trzeba.--Cytat (Elanor):
To po pierwsze.
A po drugie, duże miasto naprawdę nie jest rozwiązaniem wszelkich problemów. Większe miasto, większe koszty wszelakie, nie czarujmy się. A możliwość odbywania tego rodzaju szkoleń powinna być przynajmniej w miastach wojewódzkich.

--Koniec cytatu